.png)
Dy vite në mandatin e tyre, qeveritë shpesh nisin të lëngojnë. Por çdo mbështetës i Boris Johnson-it që mundohet të justifikojë drejtimin e dobët të Britanisë, po gënjen veten. Kryeministri i Britanisë po përballet me një krizë të dyfishtë. Gjysma e kësaj është popullarizimi i besimit se ai ka dhe një tempër të papërshtatshëm për te qenë drejtues. Tjetra është frika se qeveria e tij do të jetë e paaftë të realizojë reformat që ka premtuar, për disa prej të cilave Britania ka shumë nevojë.
Vështirësitë e Johnson u bënë të qarta më 14 dhjetor, kur 99 deputetë konservatorë votuan kundër “Planit B” të tij për t’u marrë me variantin Omicron. Ishte një nga rebelimet më të mëdha ndonjëherë kundër një kryeministri konservator dhe e vuri Johnson në pozitën për t’u varur nga Partia Laburiste e opozitës për një nga politikat qendrore të qeverisë së tij. U rrit mundësia për një kolaps të shumicës konservatore. Madje ekzistonte mundësia e humbjes.
Johnson duket personalisht i lënduar. Ai ka qenë gjithmonë i prirur ndaj aksidenteve, por zakonisht e ka krahasuar këtë me një aftësi të jashtëzakonshme për t’u larguar nga telashet. Kur politikanët më të vegjël turbullojnë dhe kundërshtojnë vetveten, votuesit tallen me ngërçin, gënjeshtrën dhe hipokrizinë e tyre. Në të kundërt, Johnson ka pasur një aftësi të çuditshme për t’i bërë ata të ndihen sikur janë një shaka.
Por dhuntia e tij më e madhe politike është dështimi i tij.. Në nëntor, Johnson u përpoq të shpëtonte Owen Paterson, deputet, nga censurimi për thyerjen e rregullave për lobimin me pagesë. (Kryeministri tha se dënimi i tij do të ofendonte drejtësinë natyrore). Këtë muaj doli se, ndërsa Johnson kishte pretenduar se nuk dinte asgjë se kush kishte paguar për një rinovim të banesës së tij në Doëning Street, i cili kushtoi 112,549 £.
Një video e nxorri atë dhe zyrtarë të tjerë të lartë duke bërë shaka gjatë një feste krishtlindjesh vitin e kaluar, kur pjesa tjetër e shoqërisë qëndronte e mbyllur.
Ajo që ka më shumë rëndësi për Britaninë sesa fakti që ndikimi i kryeministrit mbi votuesit është thyer, është kapaciteti i vogël i qeverisë së tij për reforma. Pikëpamja e Johnson në zgjedhjet e 2019 ishte se Britania pas Brexit nuk do të ishte më një vend i ndarë dhe i pabarabartë. Fuqia dhe prosperiteti do të rrjedhin nga elita metropolitane në vendet e majta që do të “niveloheshin”. Ai ishte një tip i ri radikal i konservatorizmit, popullor por jo populist.
Revolucioni nuk ndodhi kurrë, dhe jo vetëm sepse pandemia e pengoi. Politikëbërja është kapur ose braktisur fare. Një fushatë kundër rreziqeve të pavarësisë skoceze ka vdekur. Ngritja e nivelit ka arritur të përfshijë gjithçka, kështu që nuk do të thotë asgjë. Ka një përpjekje për të dobësuar mbikëqyrjen gjyqësore, për të kufizuar fjalën dhe protestën e lirë dhe për ta bërë policinë më pak të përgjegjshme të ecë përpara. Por një iliberalizëm i tillë vështirë se është një nderim i lavdishëm për sovranitetin e Britanisë pas Brexit.
Egërsia e Omicron ende mund të justifikojë urgjencën pas Planit B. Mungesa e një sfiduesi konservator – dhe e një opozite të fortë – mund të rizgjedhë Johnson në 2024. Edhe pse javët e fundit shënojnë një fazë të re në kryesinë e tij. Pasi humbet, besimi i votuesve është i vështirë për t’u rikuperuar. Kur një qeveri dhe partia e saj janë të rreckosura, është e vështirë të ribashkohen. Nëse reforma humb fokusin dhe qëllimin, është e vështirë të rikthehesh.
Burimi:The Economist/Gazeta “SI”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje