.png)
Një nga aspektet më zhgënjyese të debatit të Amerikës për Ukrainën është shkalla e saj e vetë-mashtrimit për unitetin global. Supozimi është i rremë.
Vladimir Putin është i urryer dhe i frikësuar nga pjesa më e madhe e perëndimit. Por perëndimit nuk i janë bashkuar shumica e pjesës tjetër. Kur Indonezia të presë samitin e G20 në nëntor, Putini do të jetë atje, pavarësisht nga kërkesa e Uashingtonit që Rusia të dëbohet. Vetëm katër nga 55 liderët afrikanë morën pjesë në adresën virtuale të Zelenskyy në Bashkimin Afrikan, i cili më në fund kishte rënë dakord se ai mund të fliste me ta pas 10 javësh pyetje. Jo çdo samit është një festival i filmit perëndimor, ku Zelenskyy është bërë një element kryesor. Dhe jo të gjithë ndajnë pikëpamjen e institucionit të politikës së jashtme të SHBA-së se Putini po bën një luftë ekzistenciale kundër demokracisë.
Nuk kam nevojë për bindje për pasojat e errëta të agjendës së vonë perandorake të Putinit, as për domosdoshmërinë që ai të dështojë. Por unë nuk jam një diplomat indian, një konsumator afrikan ose një importues energjie nga Amerika Latine. Perëndimi nuk është bota dhe bota nuk është perëndimi. Është për t’u habitur që kjo duhet theksuar.
Këtu është rregulli numër një i abetares sime të pashkruar mbi diplomacinë globale: Shmangni shikimin e “kërthizës”. Diplomacia e mirë i sheh gjërat nga këndvështrime të tjera dhe i merr ato në konsideratë. Kam frikë se SHBA-ve dhe Perëndimit në përgjithësi po i mungon një realitet i madh themelor në reagimin global ndaj barbarizmit të Putinit: lufta e Ukrainës po rrit kërkesën për një botë shumëpolare, e cila është shumë e ndryshme nga ajo që i kemi thënë vetes.
Shumica e vendeve joperëndimore dëshirojnë autonomi strategjike. Ata mund të jenë të mërzitur nga imazhet nga Bucha dhe Mariupol, ashtu si ne jemi të shqetësuar nga pamjet e spastrimit etnik në Myanmar ose qytetet e bombarduara në Siri. Kjo nuk do të thotë se ata do të pezullojnë interesat e tyre për të parandaluar që kjo të ndodhë, më shumë se ne kur të tjerët thërrasin për ndihmë. Për pjesën më të madhe të botës, Ukraina është vetëm një tjetër tragjedi humanitare. Fakti që perëndimi e sheh atë si ekzistencial është një acarim. Afrikanët, arabët dhe latino-amerikanët e dinë se kur ka një përplasje midis idealeve dhe interesave të SHBA-së, në përgjithësi fitojnë këto të fundit. Ne duhet të jemi të kujdesshëm për të gjykuar ata që bëjnë shkëmbime të ngjashme.
Bota e ndjen luftën në Ukrainë kryesisht në dy mënyra – çmime më të larta të ushqimit dhe energjisë. Pas një pandemie në të cilën rritja e tregjeve në zhvillim u shemb dhe në të cilën raportet e borxhit të tyre ndaj PBB-së u rritën, inflacioni në produktet bazë është gjëja e fundit që u nevojitet. Nëse shtohet rritja e normave të interesit në SHBA, ne kemi paratë e krizës së ardhshme të pagesave në tregjet në zhvillim dhe paqëndrueshmërisë politike në rritje. Ne nuk mund të fajësojmë vende të tilla si India dhe Brazili për blerjen e naftës ruse me zbritje.
As nuk duhet të habitemi që ka shumë blerës për grurin rus. Fakti që Putini po bllokon eksportet e drithërave të Ukrainës dhe po vjedh atë që i bie në dorë, është një reflektim brutal mbi etikën e Moskës. Por kjo nuk ndryshon llogaritjen e të tjerëve. Ekonomia e vështirë e mposht moralizmin e turbullt. Joe Biden, në fund të fundit, është gati të udhëtojë në Arabinë Saudite për ta shtyrë atë për më shumë prodhim nafte. Kjo shkatërron dy parime të supozuara thelbësore të administratës së Biden – reduktimin e karburanteve fosile dhe shmangien e autokracive të parisë.
Shkëputja e shpejtë e perëndimit nga Rusia po përplaset me kufijtë gjeopolitikë. Vende të tilla si Kina dhe India po ndihmojnë në krijimin e sistemeve alternative të pagesave dhe rrugëve të transportit për mallrat ruse. Ata po bllokojnë gjithashtu përpjekjet perëndimore për të nxjerrë Rusinë nga sistemi shumëpalësh. Përgjigja më e mirë e perëndimit ndaj kësaj do të ishte ofrimi i llojit të madhështisë për tregjet në zhvillim, në të cilat Kina ka kohë që ka marrë drejtimin.
Uashingtoni duhet të drejtojë përpjekjet për të rritur sigurinë globale të ushqimit, për të rregulluar ristrukturimet e borxhit në tregjet në zhvillim dhe për të licencuar prodhimin e vaksinës Covid (ose akoma më mirë, pezullimin e patentave) në mbarë botën. Nëse duam që të tjerët të na ndjekin kundër Rusisë, duhet t’i kushtojmë vëmendje asaj që ata duan. T’i themi vetes vazhdimisht se jemi në një luftë të dritës kundër errësirës në të cilën nuk ka rrugë të mesme, nuk është një strategji diplomatike.
Burimi: Financial Times/Përshtati Gazeta Si
*Nga Edward Luce, redaktor i Financial Times
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje