.png)
Gazeta Si – Një kryetar shteti i kërkuar në bazë të një mandati ndërkombëtar, sigurisht që nuk është ideal për një vend; edhe për Rusinë, e cila zyrtarisht është gjithnjë e më afër Udhëheqësit të Madh Vladimir Vladimirovich Putin.
Dhe është e qartë se situata aktuale e bën shumë të vështirë, në mos të pamundur, fillimin e çdo përpjekjeje për ndërmjetësim dhe hapjen e negociatave për t’i dhënë fund konfliktit.
Miratimi i plotë nga SHBA dhe Evropës i vendimit të Gjykatës Ndërkombëtare Penale, do të thotë që askush nuk duhet të deklarohet i gatshëm të ulet në një tryezë me të “kërkuarin” për të negociuar.
Por nëse nuk bëhet fjalë për Putinin, a është e mundur të arrihet një armëpushim dhe të fillojnë diskutime serioze për të ardhmen e Ukrainës dhe territoret e diskutueshme?
Sigurisht, situata do të ishte ndryshe nëse Vladimir Vladimirovich nuk do ta drejtonte më Rusinë. Por a është ky një skenar që ka njëfarë besueshmërie?
Cila do të ishte mënyra më e thjeshtë dhe më e drejtpërdrejtë për të arritur një ndryshim në krye të Federatës Ruse?
Neni 93 i Kushtetutës i miratuar në vitin 1993 (dhe i shkruar në bazë të modelit francez dhe amerikan), parashikon shprehimisht mundësinë që presidenti të shkarkohet për tradhti të lartë ose akuza të tjera të rënda.
Procedura nuk është shumë e thjeshtë dhe përfshin Dumën, Këshillin e Federatës (Dhoma e Lartë), Gjykatën e Lartë dhe Gjykatën Kushtetuese.
Natyrisht, nevojitet një shumicë e cilësuar (dy të tretat). Shkarkimi u tentua tre herë kundër paraardhësit të Putinit, Boris Yeltsin.
Por atëherë Parlamenti kontrollohej nga opozita, e formuar kryesisht nga Partia Komuniste.
Përpjekja e fundit, në vitin 1998, u bë në bazë të Kushtetutës aktuale, por edhe në atë rast nuk u morën votat e nevojshme për të vazhduar, me treqind nga 450 deputetë të Dumës.
Por Putin, ndryshe nga Jelcin, kontrollonte me lehtësi si Dumën, ashtu edhe Këshillin e Federatës.
Parlamenti, siç e kemi parë me qindra herë, është plotësisht në dispozicionin e Putinit.
Madje edhe e ashtuquajtura “opozita e sistemit”, pra mbi të gjitha komunistët dhe liberal-demokratët që tolerohen, janë gjithmonë në anën e Kremlinit për çështjet përkatëse.
A mund të rrëzohet presidenti nga njerëzit që kontrollojnë qendrat kryesore të pushtetit rus?
Një grusht shteti është teorikisht i mundur. Por kush duhet ta zbatojë atë?
Në vitin 1991, krerët e shërbimeve sekrete dhe ministrive të “forcës” (ato me njerëz të armatosur), u përpoqën të rrëzonin Gorbaçovin.
Por protagonistët ishin të gjithë kundërshtarë të presidentit të atëhershëm sovjetik, anëtarë të vjetër konservatorë të aparatit komunist. Dhe ata dështuan.
Sot situata duket krejt ndryshe. Pushteti kontrollohet nga personazhe shumë të afërt me Putinin.
Dmitrij Medvedev, kolegu i Putinit në komunën e Leningradit, tashmë e ka dëshmuar veten duke zënë përkohësisht karrigen e presidentit për mikun e tij midis viteve 2008 dhe 2012.
Shefi i shërbimit sekret të brendshëm (FSB) është Aleksandr Bortnikov, kolegu i Putinit në KGB në Leningrad.
Shërbimi sekret i jashtëm SVR, kontrollohet nga Sergej Narishkin, gjithashtu edhe ky nga KGB-ja e Leningradit.
Brendësia i është besuar Vladimir Kolokoltsev, i cili tregoi besnikërinë e tij ndaj udhëheqjes së policisë së Moskës gjatë trazirave me rastin e kthimit të Putinit në Kremlin.
Te mbrojtja është një tjetër besnik, Sergej Shojgu që vjen nga Tuva (me nënë ukrainase) dhe që gjithë karrierën e tij të fundit ia detyron vetëm Shefit.
Ekspertët thonë se shqetësimi i vërtetë i eminencës brenda elitës që sillet rreth presidenti,t është Nikolaj Patrushev, ish-kreu i FSB-së, sekretar aktual i Këshillit të Sigurimit, i cili gjithashtu vjen nga KGB-ja e Leningradit.
Patrushev do të ushqente ambicien për të pasur djalin e tij Dmitry, ministri aktual i Bujqësisë, i cili shpesh lavdërohet publikisht nga vetë presidenti, që të ngrihet në presidencë pas Putinit.
Të gjithë të rreshtuar dhe të mbuluar. Por në rast të përparimeve dramatike ekonomike dhe ushtarake, disa prej tyre mund t’i kthejnë shpinën liderit rus.
Patrushev me ambiciet e tij familjare; Shojgu se është poshtëruar vazhdimisht për rezultatet e dobëta të Operacionit Special Ushtarak; Narishkin i cili u tall në TV live nga Putin në prag të ndërhyrjes në Ukrainë.
A mund të imagjinohet përmbysja e regjimit me veprime të opozitës politike me demonstrata në rrugë?
Për momentin kjo është një hipotezë pothuajse krejtësisht joreale. Presidenti ende gëzon mbështetjen e më shumë se 70 për qind të popullsisë; Opozita është në rrëmujë ose ka ikur jashtë.
Vetëm ditët e fundit ka pasur shkëmbime të dhunshme akuzash mes grupeve anti-Putin, të cilat për këtë arsye nuk janë të bashkuara.
Ligjet e rrepta të miratuara vitet e fundit i bëjnë të pamundura demonstratat masive popullore.
Megjithatë, autoritetet janë në gjendje të mobilizojnë në një afat të shkurtër qindra mijëra mbështetës të pushtetit për të dalë në rrugë, nëse ndonjëherë është e nevojshme.
A munden oligarkët, me gjithë paratë dhe lidhjet e tyre politike, të ndryshojnë regjimin aktual?
Edhe kjo rrugë duket shumë e largët për momentin. Në kohën e Jelcinit, pronarët e konglomerateve të mëdha industriale dhe të lëndëve të para, kishin një ndikim të jashtëzakonshëm.
Njëri prej tyre, Vladimir Potanin, ishte edhe zëvendëskryeministër; Por me ardhjen e tij në vitin 2000, Putini i vendosi ato në linjë.
Kundërshtarët, si Mikhail Khodorkovsky, shkuan në burg. Sot ata që ishin kundër Putinit kanë ikur jashtë vendit ose po përpiqen të bien në sy sa më pak.
Ata që kanë vërtet rëndësi janë të gjithë “dorë për dore” me Shefin. Ata vijnë nga Leningradi; ishin fqinjë të tij, miq fëmijërie ose miq në xhudo.
Vëllezërit Kovalçuk, vëllezërit Rotenberg, Genadi Timçenko, etj. Pastaj janë djemtë e shtetit, si presidenti i “Gazprom”, Aleksej Miller dhe ai i “Rosneft”, Igor Sechin. Të gjithë këta pa Putinin, do të kishin marrë fund.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje