.png)
Interi i sezonit të kaluar, sezonit të titullit, u etiketua si skuadra e Antonio Kontes, Lukakut dhe Hakimit, ndërsa Interi që sapo është zbuluar, mund të quhet skuadra e Simone Inzagit, Xhekos, Çalhanoglu dhe së fundi edhe e Korreas.
Pesha e të ardhurve në merkato, – gola, asiste dhe një “feeling” i menjëhershëm me shokët, – shkon përtej pozicionit, sigurisht thelbësor, në tabelën e renditjes, ku Interi ka 6 pikë të plota. Është një kalim tek e ardhmja, që thuajse ka fshirë një filozofi që, edhe pse fituese, u duk shpejt e vjetëruar, e lodhur.
Për të kuptuar më qartë: është e vërtetë që në Verona zikaltërve iu desh të rikuperonin pas atij atij gabimi të Handanoviç, por gjithashtu nuk mund të mohohet se skuadra është e freskët, e shpejtë, dinamike dhe me alternativa loje më të mira se ato të Kontes një vit më parë. Nuk është rastësi, në këtë sens, që golat e fitores në Verona erdhën nga stoli. Dhe nuk është rastësi që aktivizimi i Korreas i dha një marsh më shumë skuadrës, duke qenë vendimtar.
Interi që Simone Inzagi ka marrë në duar nuk është dobësuar, përkundrazi. Është ndryshe, kjo është e vërtetë, nuk është më i varur nga forca e Lukakut, apo nga karikimi nervoz tipik i Kontes. Interi aktual është më i vështirë për t’u përballuar, është më shumë skuadër, jo në kuptimin e ngushtë të grupit, sepse ai është natyrisht një markë fabrike e Antonio Kontes, por të një skuadre që hyn në lojë në kompleksitetin e saj, që di të sjellë në fushë variacione ritmi dhe loje gjatë ndeshjes.
Korrea që hyn në vend të Lautaro Martinez është manifestimi perfekt i Interit të ri. Një lojtar ndryshe nga “Toro”. Në një moment të ndeshjes, kur duhej pikërisht loja e një qendërsulmuesi të vërtetë, ai u shfaq menjëherë vendimtar, duke e shpëtuar Interin, lojën e të cilit Verona e kishte kuptuar dhe po e kontrollonte. I paparashikueshëm dhe i pandalshëm.
Skuadra e Inzagit është shumë e freksët, e gjallë dhe rrëshket drejt portës kundërshtare me alegri. Nëse do të jetë apo jo Simone Inzagi fitues si Konte, sigurisht që do ta zbulojmë në fund. Ajo që është e qartë ka të bëjë me faktin se Inzagi u ka dhënë një dorë të bardhë mureve të shtëpisë së tij të re. Dhe e ka bërë shumë mirë, duke hedhur pas krahëve të popullit zikaltër hijen e një udhëheqësi që nuk është më, nostalgjinë e Lukakut dhe atë det dyshimesh që kishin shoqëruar ardhjen e tij në Milano.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje