.png)
Gazeta Si – Ushtarët rusë shpesh përdorin radio të pakriptuara për të komunikuar me njëri-tjetrin dhe telefona celularë të zakonshëm për të folur me shtëpitë e tyre.
Ishte e lehtë për shërbimet sekrete perëndimore të përgjonin komandat taktike dhe t’i transmetonin ato në kohë reale tek ukrainasit.
Për kompanitë e telefonisë së vendit, ishte edhe më e lehtë të mbanin një sy te kartat SIM që telefononin numrat rusë. Rezultati është një pamje tronditëse e gjendjes së tyre si viktima dhe xhelatë të luftës.
Burri me biçikletë
Shërbimet sekrete gjermane, Bnd, arritën të lidhin përgjimet e tyre radio me videon e regjistruar nga një dron, që tashmë kishte tronditur botën.
Përputhet koha dhe vendndodhja. Pamjet tregojnë një tank që synon dhe godet një civil që lëviz nëpër rrënojat e fshatit.
Duart e tij janë në timon, ai nuk duket të jetë në gjendje të dëmtojë aspak tankun. Megjithatë, nga pamjet e heshtura bardh e zi, shfaqet një ekzekutim mizor dhe i pajustifikuar.
Përgjimi gjerman e bën atë ekzekutim edhe më absurde: disa sekonda ose minuta pas kohës së shënuar në filmin me dron, nga i njëjti vend, një ushtar i komunikon në mënyrë euforike një kolegu: “Kemi qëlluar një çiklist”. Sikur të ishte një gjuajtje e suksesshme.
Marrje në pyetje vdekjeprurëse
Përgjimet gjermane, të shikuara nga “Der Spiegel”, duket se tregojnë një mënyrë pune për të cilin masakrat e imagjinuara duke parë kufomat e Bucha-s dhe Borodyankas nuk janë aspak rezultat i copëzave të çmendura ose të departamenteve ushtarake jashtë kontrollit.
Nga theksimet dhe emrat e ushtarëve të përgjuar, duket se pas pushtimit nga ushtarë shumë të rinj, kanë ardhur edhe elementë më të vjetër, sigurisht çeçenë dhe ndoshta edhe mercenarë të grupit “Ëagner”.
Në bisedat e ushtarëve, mizoritë përshkruhen si lojëra ose urdhra të parëndësishme të kryera.
Dhuna që mbjell terror, bëhet kështu një armë lufte për të përkulur vullnetin e rezistencës së popullit dhe të ushtrisë. Rregulli, i shpjeguar nga ushtari te ushtari, ishte “në fillim të burgosurit të merren në pyetje, pastaj të qëllohen”.
Benzinë për përdhunimin
Nga telefonat celularë të ushtarëve rusë, tregimet e shëmtisë njerëzore dalin përmes inteligjencës ukrainase që të lënë në ankth. Një ushtar i njësive pro-ruse, telefonon partneren e tij, e cili duket se jeton në një zonë të pushtuar nga trupat e Moskës. Ai flet në rusisht, gruaja i përgjigjet duke qarë, në gjuhën ukrainase.
-“Serghey, ju nuk mund ta kuptosh se çfarë po ndodh këtu. Ushtarët vrasin, qëllojnë, madje përdhunojnë fëmijë”.
-“A po e thua nga thashethemet që ke dëgjuar apo sepse e ke parë?”
-“Nuk doja ta thosha, por nuk mund të hesht më. Kur arritën, hapëm derën, u dhamë bukë dhe sallam. Por më pas natën ata u kthyen me bidona me benzinë. ‘Po ua japim në këmbim të dy vajzave’, – thanë. E kupton? Ato ishin 13 dhe 15 vjeçe…”.
-“Por kush e bëri një gjë të tillë?”
-“Nuk e di. Ata kishin brezin e kuq”.
Medalje dhe gjak
Rusët shpesh me përbuzje u referohen ukrainasve si “kholki”. Është një referencë për imazhin folklorik të Kozakëve të lashtë me mustaqe dhe kokën e tyre të rruar. Një ushtar telefonon atë që duket se është gruaja e tij. Të dy nisin të shajnë njëri pas tjetrit, përtej çdo imagjinate.
-“Këto ‘Khokli” po na bëjnë të vuajmë”.
-“Kam frikë, shiko, unë kam shkuar në varrimin e tre prej rekrutëve tuaj. Mos u mashtroni”.
-“Mua po më thua? Komandanti tha se e meritojmë medaljen, por unë i thashë ta mbajë dhe të më kthejë në shtëpi”.
-“Po pse nuk i shfarosni gjithë këta ‘Khokli’”?
“A mendon se është e lehtë? Ky nuk është aspak një film. Që kur kam qenë këtu, nuk kam parë ende një ushtar ukrainas. Ne gjuajmë me top. Nuk është e lehtë t’i kapësh ata”.
“Ngarkova 200”
Në zhargonin ushtarak, që nga kohërat sovjetike, rusët i kanë referuar viktimat si “kargo 200” dhe të plagosurit si “kargo 300”. Në këtë përgjim, gjithmonë plot vulgaritet, një ushtar duket se po flet me partneren e tij.
-“Ishim 80 veta dhe kemi mbetur 13. Kam ditë që ngarkoj trupat. Ngarko 200 dhe ngarko 300…”.
-“Po ti ji i kujdesshëm?”
-“Kam dy javë që jetoj nën tokë. Kam frikë nga çdo zhurmë që dëgjoj. Kur të kthehem, nëse kthehem, mendoj se duhet të kërkoj punë në varreza. Unë jam mësuar të ngarkoj 200 njerëz deri tani dhe të paktën atje ka heshtje. Shiko, unë nuk dua as të dëgjoj fishekzjarre në natën e Vitit të Ri. Mendoj se do mbyllem në bodrum”.
Nxito për të vrarë
Një ushtar telefonon gruan e tij.
-“Kam dëgjuar nga nëna dhe më ka treguar për fëmijën. A është e vërtetë që në shkollë kanë bërë një koleksion për ushtarët në front?”.
-“Po është e vërtetë, por jo vetëm për para, edhe sende, ushqime, dhurata”.
-“Vajza më ka përgatitur disa doreza për mua, më tha nëna”.
-“Të shpjegoi edhe se çfarë ka shkruar në shënim?”.
-“Jo çfarë?”.
“Babi, duhet të nxitosh dhe të vrasësh të gjithë ukrainasit që të mund të kthehesh në shtëpi së më shpejt”.
Dy prindërit qeshin.
Qen për darkë
Një ushtar telefonon babain e tij. Të dyja kanë një theks nga rajonet e largëta lindore të Federatës Ruse. Ata mund të jenë nga Buryatia dhe Carcassia në kufi me Kinën. Në ato stepa, molosët turkmen, alabai, janë qen të përhapur, të dobishëm për të mbrojtur kopetë dhe shtëpitë nga ujqërit.
-“A keni ndonjë gjë për të ngrënë? A je mirë?”.
-“Po, po, jemi mirë. Ne i kemi të gjitha. Vërtet dje hëngrëm edhe një ‘alabai’”.
-“Me të vërtetë? Një ‘alabai’? Ishte e mirë?”.
-“Dhe si. Dhe gjithsesi, gjeta edhe një surprizë për nënën time dhe një iPad për gruan time”.
Përshtati në shqip: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje