.png)
Gazeta Si – Kur më 26 shtator një shpërthim nënujor dëmtoi seriozisht tubat e Nord Stream I dhe Nord Stream II, dy tubacionet e gazit që lidhin Rusinë me Evropën Veriore të shtrirë në fund të Detit Baltik, pothuajse të gjitha vendet perëndimore drejtuan gishtin nga Rusia.
Ato supozuan një tjetër operacion të kamufluar, që synonte destabilizimin e tregut duke sjellë rritje çmimesh.
Moska, nga ana e saj, duke u thirrur në absurditetin e një akti terrorist kundër vetes, akuzoi Britaninë e Madhe se qëndron pas sulmit.
Asnjëra nga akuzat nuk u mbështet me asnjë provë. Në vend të kësaj, pak vëmendje dhe komente zgjuan një postim në Twitter nga deputeti evropian dhe ish-ministri i Jashtëm polak, Radoslaë Sikorski, i cili publikoi një foto të shtrirjes së detit me flluskën e shkaktuar nga rrjedhja e gazit nga tubat, me komentin: “Faleminderit SHBA”.
Kanë kaluar tre muaj. Dhe shpërthimi në Detin Baltik, ndoshta i shkaktuar nga bomba të lëshuara nga anijet ose të vendosura në fund nga nëndetëset, mbetet një mister me një zgjidhje të vështirë dhe ndoshta të pamundur.
Mbi të gjitha, në epokën e mbikëqyrjes së vazhdueshme satelitore, në mes të një krize globale energjetike dhe me të gjithë Evropën në gatishmëri për shkak të luftës në Ukrainë, është e pabesueshme se si një varkë ose një nëndetëse mund t’i afrohej infrastrukturës më të diskutueshme të konfrontimit Rusi-Perëndim, të mbajë një bombë dhe më pas të largohet pa lënë gjurmë.
Por në të vërtetë, a ka lënë gjurmë? Pyetja është legjitime, edhe pse është e vërtetë që hetimi i kryer nga qeveria suedeze doli në përfundimin se pas sulmit qëndronte një “aktor shtetëror”, pra se kishte një operacion inteligjence të organizuar dhe menaxhuar nga një qeveri.
Megjithatë, Stokholmi ka vendosur të mbajë sekret shumë detaje të hetimit, duke nxitur hipotezën se çështja në fakt është zgjidhur, por strategjikisht është më mirë të mos zbulohen përfundimet.
Linja zyrtare, e përmbledhur në fjalët e shefit të kundërzbulimit suedez, Daniel Stenling, është: “Për momentin nuk kemi asnjë provë, por shpresojmë se do ta kemi”.
Skenarin e ndërlikon lajmi se “Nord Stream AG”, kompania e gjigantit shtetëror Gazprom që zotëron dy tubacionet, javët e fundit ka llogaritur koston e mundshme të riparimeve, duke përgatitur vlerësime të ndryshme.
Vetëm një nga këto ndërhyrje, sipas një burimi anonim të cituar nga gazeta “Neë York Times”, do të ishte rreth 500 milionë euro.
Natyrisht, duke supozuar se Moska ka urdhëruar aksionin kundër tubacioneve të veta, pyetja është pse tani po mendon të fillojë punën e riparimit shumë të shtrenjtë.
Por si të gjitha gjërat ruse, misteri fshihet brenda një enigme. Dhe si gjithmonë në universin e inteligjencës, asgjë nuk është ashtu siç duket. Arsyetimi i atyre që akuzojnë Kremlinin, është se Putini tani ka treguar se di të përdorë gazin si armë.
Në gusht, presidenti rus mbylli “Nord Stream I”, duke përmendur probleme teknike, më pas në shtator ai tha se do të qëndronte i mbyllur për një kohë të pacaktuar.
Shpërthimi ndodhi më 26 shtator, i cili dëmtoi të dy tubacionet dhe që sigurisht nuk i sjell dobi Moskës, e cila ende është e detyruar t’i paguajë Ukrainës tarifat e tranzitit për gazsjellësin e vjetër Druzhba.
Por sulmi në dy Rrjedhat Veriore, ka shkëputur tregjet, duke bërë që çmimet e gazit të rriten dhe në mënyrë efektive të sigurohen që ato të mbeten të larta për shumë më gjatë.
Kjo, sipas teorisë, do të ishte një nxitje për evropianët për të ushtruar presion mbi Kievin për të pranuar një negociatë dhe për t’i dhënë fund luftës.
Një tjetër efekt i shpërthimit, ai i të qenit një paralajmërim rus për vende si Polonia dhe Norvegjia, të lidhur së fundmi me një gazsjellës të ri, si për të thënë: “Ne mund ta bëjmë edhe diku tjetër”. Dëshmi në favor të kësaj teze: më 26 shtator, “Nord Stream I” nuk transportonte gaz.
Në të vërtetë nuk ka asnjë provë. Pamundësia e një operacioni të vetëshkaktuar nga Rusia është e dukshme.
Zbulimi suedez nuk ndihmon për të konstatuar të vërtetën. Shërbimet e Stokholmit gjithashtu nuk duan të ndajnë të gjitha përfundimet e tyre me shërbimet e tjera evropiane.
Sigurisht, incidente si zbulimi i fundit i një spiuni rus në inteligjencën gjermane, japin një argument për mosbesimin e tyre.
Por misteri i Baltikut mbetet. Si postimi i çuditshëm i Sikorskit që mbetet pa shpjegime të mëtejshme. I cili, ndër të tjera, është bashkëshorti i gazetares amerikane, Anne Applebaum, një nga ekspertet kryesore dhe më të lidhura për Rusinë dhe vendet e Evropës Lindore.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje