.png)
Për më shumë se 25 vjet, udhëheqësi bjellorus i quajtur diktatori i fundit i Evropës, po përpiqet të lundrojë midis Rusisë dhe Evropës.
Aleksandr Lukashenko, i zgjedhur nga vota popullore për herë të parë në krye të vendit në vitin 1994, me më shumë se 80% të votave (pa mashtrim atë kohë), gjithmonë ka arritur ta mbajë vendin e tij në një ekuilibër të pasigurt.
Kur Evropa, e mbështetur nga Shtetet e Bashkuara të Amerikës, i besoi shumë “Babos” (siç i pëlqen ta thërrasin ndjekësit e tij) për të ndaluar frenimin e evolucionit demokratik të vendit, ai u afrua me Rusinë.
Hapi negociatat për krijimin e një bashkimi midis dy ish-republikave sovjetike, një lloj rindërtimi i një mini-BRSS-je, ku i ofronte baza ushtarake fqinjit të fuqishëm.
Pastaj ai negocioi me Moskën për furnizimet e naftës me çmim të lirë, thelbësore për drejtimin e industrisë së rafinimit, falë së cilës, mbi të gjitha, Bjellorusia mbijeton.
Ai blen lëndën e parë me çmim të ulët dhe shet produktet e gatshme me çmime të tregut, ndoshta edhe vetë Rusisë: benzinë, naftë, plehra kimikë.
Disa herë në vitet e fundit, Kremlini u bë shumë ndërhyrës, me kërkesa të ngutshme politike dhe ushtarake. Dhe pastaj, “dhelpra e vjetër” rifilloi politikën e afrimit me Perëndimin, duke premtuar reforma dhe zgjedhje të lira.
Në shkëmbim, ai mori fonde të pakthyeshme nga BE-ja dhe forconte pozitat përballë udhëheqësit aktual rus që ishte në pushtet, nga Jeltsini te Vladimir Putini.
Para zgjedhjeve, gushtin e kaluar, Lukashenko ishte në një fazë “pro-evropiane”: ai kishte siguruar një votim demokratik dhe kishte marrë një paketë tre miliardë euro të ndihmës ekonomike.
Në votime, bjellorusët ia kthyen shpinën; ai fitoi sërish falë mashtrimit, por ishte në gjendje të shtypte protestat në rrugë vetëm me mbështetjen e Moskës.
Në këmbim të tij, iu desh të nënshkruante një letër të bardhë boshe për mikun e tij Vladimir Vladimirovich Putin.
Por tani, ai ka bërë një gabim tjetër të madh. Në mënyrë që të kapte një disident jo të shquar (gazetari Roman Protasevich), i cili sigurisht nuk përbënte një kërcënim të rëndë për regjimin e tij, ai mobilizoi gjysmën e botës.
Lukashenko shkaktoi reagimin e pashmangshëm të BE-së dhe më pas qëndroi në heshtje. Tani ai nuk ka miq, përveç Kremlinit, i cili, natyrisht, po tregon më shumë sesa mirëkuptim drejt tij.
Por së shpejti presidenti rus mund t’i presë atij faturën: ndoshta edhe një ofertë “bujare” të bashkimit midis dy vendeve, që ai nuk do të jetë në gjendje ta refuzojë.
Dhe Bjellorusia rrezikon të bëhet vetëm një provincë e Rusisë së Madhe të Rindërtuar.
Përshtati në shqip: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje