.png)
Në kohët e lashta, senatorët e Romës iu lutën Cincinnatus të dilte nga pensioni dhe të shpëtonte republikën. Misioni i tij u përmbush, ai u kthye duke u bërë një simbol i nderuar i virtytit vetëmohues për shekujt në vijim.
Ashtu si Cincinnatus, Mario Draghi u thirr të ishte shpëtimtari i Italisë në një moment rreziku kombëtar gjatë pandemisë pothuajse 18 muaj më parë. Si kryeministër, ai u ngrit në këmbë. Por shpërblimi i tij është të humbasë frenat e pushtetit pikërisht kur emergjenca të reja, edhe më të rënda po shpalosen në Itali dhe në Europë.
Shumë italianë mezi e mbajnë dëshpërimin e tyre ndaj politikanëve profesionistë që kanë kontribuar në largimin e heroit të tyre. “Dhe tani nuk na mbetet gjë tjetër veçse të qajmë: e mjera Itali, të varfër ne”, shkroi në Twitter një admirues i Draghit.
Megjithatë, që nga fillimi i qeverisë së unitetit kombëtar në shkurt 2021, të gjithë në politikën italiane e kuptuan se administrata e kryeministrit 74-vjeçar do të ishte një marrëveshje e përkohshme. Pika e fundit përfundimtare do të ishin gjithmonë zgjedhjet e ardhshme parlamentare, që do të duhej të mbaheshin deri më 1 qershor 2023.
Për zhgënjimin e aleatëve të NATO-s dhe BE-së së Italisë, për të cilët fjalët dhe veprimet e Draghit kishin më shumë autoritet se ato të pothuajse të gjithë kryeministrave italianë të pas vitit 1945, fundi ka ardhur shumë shpejt. Për ta, lufta e Rusisë në Ukrainë, kriza europiane e energjisë, inflacioni dhe detyra delikate për të menaxhuar financat publike të Italisë në një kohë të presionit në rritje në tregjet e bonove e bënë Draghin njeriun ideal për momentin.
Megjithatë, nuk është mjaft e saktë të sugjerohet se Italia është tani në kaos pa timon. Edhe nëse Sergio Mattarella, kreu i shtetit, vendos se është e nevojshme të zhvillohen zgjedhje të parakohshme në shtator ose tetor, nuk ka asnjë arsye pse parlamenti italian – duke pasur parasysh vullnetin e nevojshëm politik – nuk mund të miratojë buxhetin e vitit të ardhshëm përpara fundit të dhjetorit, siç është. praktikë normale.
Mund të jetë më e vështirë për çdo qeveri të re të zbatojë masat e kërkuara për të siguruar që fondet e BE-së për rimëkëmbjen pas pandemisë të vazhdojnë të rrjedhin në Itali. Draghi tha se Italisë i duhej të përmbushte 55 objektiva të reformës ekonomike dhe administrative përpara fundit të këtij viti, në mënyrë që të merrte plotësisht këstin e ardhshëm të BE-së, me vlerë 19 miliardë euro.
Megjithatë, gjatë gjithë epokës së Draghit, çështja në zemër të politikës italiane ishte gjithmonë se si të ruheshin përpjekjet për reforma që ai personifikoi pasi vetë njeriu u largua nga skena publike. Kjo pyetje tani lind më herët se sa donin shumica e njerëzve jashtë klasave politike – por nuk u zhduk kurrë.
Sondazhet e opinionit vazhdimisht tregojnë se fituesi më i mundshëm i zgjedhjeve të ardhshme – kurdo që ato të mbahen – do të jetë një koalicion i krahut të djathtë që përbëhet nga Vëllezërit e Italisë, Liga dhe Forza Italia.
Edhe duke lënë mënjanë pyetjen e rëndësishme dhe ende pa përgjigje se kush do ta drejtonte këtë koalicion, ka arsye për të dyshuar nëse ai do të ndiqte një program reformash me aftësinë dhe bindjen e Draghit. Liga, për shembull, ka kundërshtuar masat pro konkurrencës në lidhje me licencat e taksive dhe koncesionet në bregdet.
Prandaj, mund të rezultojë se ndjenja e krizës bëhet aq e mprehtë saqë, në një moment në të ardhmen, Italia i bën thirrje edhe një figure tjetër të respektuar jopartiake për ta ndihmuar atë në problemet e saj. Më shumë se 2000 vjet më vonë, shpirti i Cincinnatus jeton në gadishull.
Burimi: Financial Times
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje