.png)
Jo shumë kohë më parë, Pakistani dhe Afganistani u quajtën Af-Pak: dy vende të bashkuara, të dënuara për të jetuar dhe vdekur së bashku. Ju nuk mund zgjidhni fqinjët tuaj, na thanë. Gjeografia, siç na mësuan, ishte fati ynë.
U fol shumë për rëndësinë gjeostrategjike atë kohë
Më shumë se katër dekada më parë, udhëheqësit tanë këmbëngulën se duhej të ndihmonim muxhahedinët afganë të luftonin sovjetikët, sepse kjo do të na ndihmonte të shmangim komunizmin në vendin tonë. Duke jetuar pjesën më të madhe të jetës sime në Pakistan, ndoshta kam hasur në një gjysmë duzine komunistësh – edhe pse ata kurrë nuk u pajtuan me njëri -tjetrin.
Ai xhihad i parë i bëri brezat e afganëve të pastrehë, por gjithashtu i bëri disa njerëz në Pakistan shumë të pasur. Lufta sovjetiko-afgane mbështeti gjithashtu diktaturën tonë brutale ushtarake, na solli furnizime të bollshme me heroinë të lirë dhe me cilësi të lartë dhe prezantoi diçka të quajtur “kultura kallashnikov”, e cila e bëri më të lehtë zgjidhjen e mosmarrëveshjeve politike dhe personale duke vrarë njëri-tjetrin.
Pakistani e fitoi atë luftë. Gjeneralët tanë dhe ekspertët e sprovuar të mbrojtjes ende nuk ndalen së mburruri se jo vetëm mundëm Bashkimin Sovjetik, por gjithashtu sollëm fundin e komunizmit.
Shtetet e Bashkuara dhe pjesa tjetër e botës së lirë me siguri na e kishte borxh. Por ata u ngritën dhe u larguan. Kjo ishte kur mësuam atë që pjesa tjetër e botës e dinte tashmë: Amerika nuk kishte turp.
Kur më në fund muxhahedinët fitues morën pushtetin në Kabul, disa vjet pasi u larguan sovjetikët, ata dolën të ishin lloji i gabuar për Pakistanin. Pas gjithë viteve që kaluam duke i trajnuar dhe pritur ata, ata ende nuk na pëlqenin shumë. Kështu që duhej filluar një luftë tjetër për të hequr qafe muxhahedinët tanë.
Luftëtarët talebanë, të mësuar në medresetë tona dhe nganjëherë të armatosur nga ne, marshuan në Kabul dhe u kujdesën për ata muxhahedinët e këqij. Më në fund pati paqe. Ne e kishim zili drejtësinë fshatare të talebanëve dhe dëshironim për kalifatin tonë. Por pas disa vitesh, ne e kuptuam edhe një herë se ata nuk na donin vërtet ne dhe mënyrën tonë të jetesës, edhe pse ishim një nga tre vendet e vetme në botë që njohëm Emiratin e tyre Islamik. Kur një skuadër pakistaneze e futbollit shkoi për të luajtur një ndeshje në Afganistan – veshur me uniformën e futbollistëve, pantallona të shkurtra dhe bluza sipër talebanët u rruan kokën dhe i dërguan mbrapsht…
Ne ende po pyesnim se çfarë duhet të bënim me këta talebanët e ndërlikuar kur Kullat Binjake ranë – dhe bota na bëri të ditur se ne rastësisht kishim fjetur në shtrat me djemtë e këqij.
Me sa duket talebanët tanë po strehonin terroristë të klasit botëror si Osama bin Laden. A jeni me ne apo me ta?, na pyetën: zgjidhni me mençuri ose do të bombardoheni si në epokën e gurit. Dhe kush e di, nëse jeni me ne, mund të merrni pak para
Mos na keqkuptoni, ne ende i donim talebanët – dhe ne besuam në zemrat tona se ata ishin myslimanë më të mirë se ne. Por ne e donim vendin tonë më shumë dhe diktatura jonë e re ushtarake kishte disa probleme me paranë. Ne shpresonim që talebanët do ta kuptonin. Ne u dhamë amerikanëve bazat tona ajrore për të bombarduar talebanët, të cilët më pas i vendosën në Guantanamo.
Ne mblodhëm paratë e shpërblimit, por ne gjithashtu u përpoqëm të mbronim disa nga talebanët. Ne i ushqyem me njërën dorë dhe i therëm me dorën tjetër. Dhe ndërsa i bënim të gjitha këto, ne vazhdonim t’u pëshpëritnim në vesh se gjithçka ishte për të mirën e tyre. Ishte një strategji e zgjuar, na u tha nga strategët tanë.
Sillni në vëmendje historinë e Mullah Baradar, një nga themeluesit dhe udhëheqësit e talebanëve. Ne e mbështetëm atë kur ishte pjesë e qeverisë talebane, dhe më pas e lamë vetëm për pak kohë, ndërsa ai dhe disa nga miqtë e tij talebanë jetuan për një kohë në Quetta, pikërisht në anën tonë të kufirit.
Në vitin 2010 na u desh ta arrestonim përsëri. Por pastaj e liruam tetë vjet më vonë. Tani rezulton se ai është mbreti i ri – ose ndoshta “the kingmaker-i” në Kabul. Dhe ne tani jetojmë me shpresën se ai do të kujtojë mikpritjen tonë.
Shumë pakistanezë po mburren, ndërsa të tjerët paralajmërojnë për të ardhmen. Ne po hedhim një valle fitoreje, por ka frikë në zemrat tona. Ne flasim për gjëra të tilla si gratë dhe fëmijët dhe mediat e lira dhe konsensusin ndërkombëtar, por ne shpresojmë që talebanët të kujtojnë kohët e mira që kemi kaluar së bashku. Shpresojmë që ata të mos i mbajnë mend shumë vuajtjet e tyre.
Shpresojmë që edhe ata të kujtojnë vuajtjet tona. Herën e fundit që i tradhëtuam talebanët, kushërinjtë e tyre pakistanezë sollën luftën e stilit taleban në rrugë, xhamitë dhe shkollat tona. Për shumë vite, ne i thoshim vetes se kishte talebanë të mirë (kryesisht në Afganistan) dhe talebanë të këqij (kryesisht në Pakistan). Ndërsa përpiqeshim të ruanim këtë dallim, më shumë se 70,000 pakistanezë u vranë – përfshirë 132 në një shkollë, të vrarë brenda pak orësh. Ushtria amerikane humbi më shumë se 2,300 jetë në 20 vjet.
Ne tashmë kemi një brez të tretë afganësh që po rriten në kampe refugjatësh, dhe një brez i ri talebanësh po marrin Kabulin. Ne gjithmonë kemi shpresuar se talebanët afganë do t’i frenojnë disi talebanët pakistanezë…
Megjithëse ne kemi fituar në Afganistan, shumë prej nesh kanë frikë se një luftë e re, edhe më vdekjeprurëse mund të fillojë në çdo kohë tani.
Marrë nga “The Guardian” opinion i Mohammed Hanif, përshtati në Shqip “Gazeta Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje