.png)
Hetimi për abuzimin e pedofilëve në dioqezën e Mynihut në Gjermani, vë në pikëpyetje kryepeshkopin e atëhershëm, Joseph Ratzinger “për katër raste” gjatë episkopatës së tij në Bavari, nga viti 1977 deri në 1982.
“Në ato raste, ata priftërinj vazhduan punën e tyre pa sanksione. Ratzinger u informua për faktet. Kisha nuk ka bërë asgjë”, tha avokati Martin Pusch në një konferencë për shtyp në Mynih. Por Papa Emeritus 94-vjeçar, ka dërguar një dokument-mbrojtës prej 82 faqesh, në të cilin ai mohon çdo akuzë.
“Ai pretendon se nuk ka pasur njohuri për këto fakte, edhe pse ne besojmë se është kështu, sipas asaj që dimë”, thotë një prej avokatëve akuzues.
Hetimi u krye nga firma ligjore “Westpfahl Spilker Wastl”, që nga viti 2010, i kryepeshkopatës së Mynihut të udhëhequr nga Kardinali Reinhard Marx, një nga udhëheqësit e Kishës, anëtar i Këshillit të Kardinalëve që mbështet Papën dhe koordinator i Këshillit për Ekonominë e Selisë së Shenjtë.
Më 4 qershor ishte vetë Marx që foli për një “katastrofë” në menaxhimin e abuzimeve dhe për një “dështim institucional dhe sistemik” të një Kishe, “e cila ka rënë në një pikë të vdekur” në letrën e dorëheqjes drejtuar Françeskut, e refuzuar më vonë, në të cilën ai mori përsipër “përgjegjësinë institucionale” për “dështimet në të kaluarën”, mbulimet, lëvizjet e priftërinjve pedofilë nga një famulli në tjetrën dhe repertori pa justifikim që ka qenë rregull prej dekadash.
Raporti gjithashtu vë në pikëpyetje Marx për “sjellje të pahijshme” në trajtimin e dy rasteve si kryepeshkop dhe paraardhësin e Ratzinger në Mynih, kardinalin Friedrich Wetter, i cili dyshohet se ka trajtuar “gabimisht” njëzet e një raste të tjera.
Sondazhi mbulon të gjithë periudhën e pasluftës, 74 vjet nga 1945-sa, deri në vitin 2019. Prandaj përfshin edhe periudhën, nga viti 1977, deri në fillim të vitit 1982, në të cilën Joseph Ratzinger ishte kryepeshkop, përpara se të thirrej në Romë si prefekt i ish-Zyrës së Shenjtë.
Dihet tashmë rasti i atij që në raport quhet “At H.,”, ose Peter Hullermann, tani 74 vjeç, i cili midis viteve 1973 dhe 1996, ka abuzuar me të paktën 23 djem të moshës 8 deri në 16 vjeç.
Në vitin 1980, Hullermann u dërgua nga Essen në Mynih me një diagnozë të “çrregullimit bazë narcisist me pedofili dhe ekzibicioniizëm” për t’iu nënshtruar psikoterapisë. Kryepeshkopi i atëhershëm, Ratzinger, në një takim më 15 janar 1980, pranoi kërkesën për transferim dhe akomodim.
Rasti dihet, polemika shpërtheu në vitin 2010 pas një artikulli të botuar nga revista “Der Spiegel” dhe u publikua ditët e fundit nga “Die Zeit”.
Që në vitin 2010, dioqeza e Mynihut u përgjigj se dioqeza e Essen-it, kishte urdhëruar trajtim psikoterapie në Mynih dhe Ratzinger kishte dhënë pëlqimin e tij për transferimin, por jo për kthimin e tij në veprimtarinë baritore.
Megjithatë, një muaj më vonë, famullitari i atëhershëm i gjeneralit Gerhard Gruber, i kishte dhënë Hullerman-it një post asistent në një famulli dhe kjo pa e ditur Kryepeshkopi Ratzinger dhe kundër asaj që ai kishte krijuar.
Kryepeshkopi Georg Gänswein, sekretari privat i Benediktit XVI, iu përgjigj “Die Zeit”: “Pretendimi se ai ishte në dijeni të fakteve në kohën e pranimit të At H., është i rremë. Ai nuk kishte njohuri për këto ngjarje të mëparshme”.
Raporti për dioqezën e Mynihut regjistron të paktën 497 viktima të dhunës seksuale nga viti 1945 deri në vitin 2019. Sipas autorëve, 247 viktima janë meshkuj dhe 182 femra. Gjashtëdhjetë për qind e viktimave ishin nga mosha tetë deri në 14 vjeç.
Për kishën gjermane, është një tjetër tronditje, pas raportit të pavarur të publikuar në mars nga kryepeshkopata e Këlnit për abuzimet dhe fshehjet nga viti 1975 deri në 2018: 313 viktima të abuzimit seksual të fëmijëve dhe 212 autorë, “në 63 për qind të rasteve priftërinj”.
Sot, Benedikti XVI, pas “dorëheqjes” nga pontifikati i tij në vitin 2013, jeton në manastirin “Mater Ecclesiae” në Vatikan. Akuzat, të cilat ishin shfaqur gjatë papatit të tij, janë një paradoks i hidhur në lidhje me historinë e tij, fillimisht si kardinal dhe më pas si Papë. Kur ishte prefekt i ish-Zyrës së Shenjtë, ai u përpoq të gjykonte një kriminel pedofil, si At Macial Maciel Decollado, themelues i fuqishëm i Legjionarëve të Krishtit, por u bllokua nga një pjesë e administratës së dikurshme të Papa Vojtilës. I zgjedhur Papë, ai shkoi deri në fund çështjes së Maciel-it dhe të tjerëve.
Ai ishte Papa i parë që kërkoi “falje” publikisht dhe shprehimisht për pedofilinë mes klerikëve, në sheshin e Shën Pjetrit, më 11 qershor 2010, përpara pesëmbëdhjetë mijë priftërinjve nga e gjithë bota.
Më 19 mars 2010, ai shkroi një letër historike drejtuar katolikëve irlandezë, me fjalë shumë të ashpra kundër priftërinjve pedofilë: “Ju duhet të përgjigjeni përpara Zotit të Plotfuqishëm, si dhe para gjykatave të formuara siç duhet”.
Ai takoi disa herë viktimat e dhunuara. Dhe mbi të gjitha, më 21 maj 2010, ai nënshkroi normat e reja që shënuan pikën e moskthimit të Kishës në luftën kundër abuzimit, fillimin e transparencës dhe “tolerancës zero”: ato përcaktojnë krimin e pornografisë së fëmijëve, mundësia e procedimit me “mënyrë jashtëgjyqësore” në rastet më të bujshme, fuqinë e Papës për të ekspozuar drejtpërdrejt fajtorët kur provat janë të shumta.
Benedikti XVI e zgjati dënimin nga 10 në 20 vjet, duke filluar nga mosha 18-vjeçare e viktimës, gjë që bëri të mundur dënimin edhe të rasteve më të largëta, shpesh të parashikuara tashmë nga ligjet laike: në vitet në vijim qindra priftërinj janë ndëshkuar.
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje