.png)
Gazeta Si – “KABOOM!” Shkruar me germa të mëdha. Një këshilltar i presidentit ukrainas Volodymyr Zelenskij nuk i frenon pasthirrmat komike: “Nuk ka më trupa ruse në Ishullin e Gjarpërinjve!”.
Andriy Yermak poston papritur në Twitter: “Forcat tona të armatosura kanë bërë një punë të shkëlqyer! Ne i përzumë ata!”.
Aspak, sepse rusët minimizojnë: “Forcat tona të armatosura ia kanë arritur qëllimeve të tyre, – thotë gjenerali Igor Konashenkov, zëdhënës i Ministrisë së Mbrojtjes pak minuta më vonë, – dhe më 30 qershor, në shenjë vullneti të mirë, larguan garnizonin për të lejuar që gruri të eksportohet më lehtësisht”.
Sigurisht, Ishulli i Gjarpërinjve – për Rusinë – ka rënë.
Humbje djegëse apo tërheqje strategjike, vonë në mëngjes Moska është e detyruar të komentojë mbi fotot që qarkullojnë prej orësh në rrjetet sociale: pesë kolona të mëdha tymi në qiell mbi ishull. Dhe në fund e pranon: hoqëm dorë nga pozicioni.
Ishte që nga 23 qershori që Kievi kishte goditur me çekan Ishullin e Gjarpërinjve – Zmiyinyy, në ukrainisht – për të anuluar pushtimin e parë simbolik të pushtuesit rus.
Forcat speciale të Putinit e pushtuan atë në orët e para të luftës, më 24 shkurt, dhe të gjithë ukrainasve iu duk menjëherë një Falkland i humbur, një turp për t’u larë, një fener strategjik për t’u rindezur.
U deshën katër muaj: 10 bastisjet e ditëve të fundit, armët e reja vetëlëvizëse të vendosura në bregdet, dronët turq që u ngritën në sekuencë dhe “mbështetja e partnerëve të huaj” – të cilët tani falënderohen publikisht “për armët e ofruara”.
E gjitha kjo në fund çoi në një ripushtim po aq simbolik: kushdo që mban atë shkëmb moçalor plot me gjarpërinj 35 km nga gryka ukrainaso-rumune e Danubit, që të lashtët e quanin ishulli i Akilit.
Zona ishte thembra e dobët që në fillim të propagandës së luftës, pasi ata që qeverisin Ishullin e Gjarpërinjve mund të kontrollojnë më mirë portin e Odesës dhe për rrjedhojë trafiku detar që bën të mundur transportin e drithit nga Deti i Zi drejt Europës.
Askush nuk e di saktësisht se çfarë po ndodh në ishull. “Rezultatet përfundimtare të operacionit ushtarak janë duke u studiuar”, thonë ata nga Kievi, “ndoshta Zmiyinyy është çliruar”, dhe kjo do të thotë se tërheqja ruse nuk u shoqërua me një zbarkim të menjëhershëm ukrainas.
Ekziston frika nga minat dhe kurthet, atje ka shpella dhe lugina për të eksploruar që sovjetikët i përdornin tashmë për të fshehur armatimet strategjike.
Moska përpiqet ta kthejë tërheqjen në një sfidë: “Tani do të jetë e qartë për komunitetin ndërkombëtar se Rusia nuk ndërhyn në përpjekjet e OKB-së për të organizuar një korridor humanitar dhe për të eksportuar produkte bujqësore nga Ukraina. Ky vendim nuk do të lejojë që Kievi të spekulojë më tej mbi temën e krizës së afërt të ushqimit”.
Nga ana tjetër, rusët kërkojnë çminimin e porteve: “Tani gjesti i vullnetit të mirë u takon ukrainasve, të cilët ende nuk i kanë pastruar brigjet e Detit të Zi”.
Nga stafi i Zelenskijt, ata përgjigjen me fjalët që – sipas propagandës së luftës – marinarët e fundit ukrainas do të kishin përdorur në shkurt, para se t’i dorëzoheshin flotës armike: “Shkoni largohuni prej këtej”.
Sepse çminimi do të thotë dobësim i Odesës dhe Mykolayv-it, tani që në vend të kësaj Deti i Zi duket se po kthehet nën kontroll: ne nuk e injorojmë atë, pasi në orët e fundit, porti më i rëndësishëm ka mbetur nën sulmin e bombardierëve Tu-22M vdekjeprurës të vendosur në Bjellorusi.
“Dhe kjo është një fitore shumë e rëndësishme, – thotë qeveria ukrainase. – Të mërkurën mbrëma, armiku evakuoi me ngut mbetjet e garnizonit të tij me dy anije. Ishulli është në grahmat e zjarreve, ende dëgjohen shpërthime”.
Ajo që është e sigurt, sqaroi zëdhënësja Natalia Humeniuk, është se operacioni i rimarrjes është studiuar për një kohë të gjatë.
Ishte vendimtare goditja e sistemit raketor rus Pantsir S-1, të instaluar në ishull: “Dy anijet e mbrojtura kishin 60 raketa lundrimi dhe pak më shumë se disa njësi të mbrojtjes ajrore dhe disa trupa speciale. Kemi shkaktuar humbje të mëdha, të paktën 40 të vdekur”.
Ripushtimi i Ishullit të Gjarpërinjve ka një vlerë të dyfishtë. Njëra, ushtarake: për një muaj, ukrainasit kanë përdorur armë vetëlëvizëse 2S22-Bohdana, një kamion 6×6 i prodhuar në vitin 2018 nga industritë e Kramatorsk dhe tani i rinovuar për këtë luftë, duke ndjekur udhëzimet e NATO-s.
Bohdana, emri i një gruaje dhe efektiviteti absolut në lëshimin e raketave, shoqëroi dronët Bayraktar të furnizuar nga Turqia – të cilët pasi provuan një ndërmjetësim të pamundur, u kthyen për të furnizuar Kievin me armë dhe për të mbrojtur Detin e Zi – dhe është ndoshta ky një sinjal i parë hakmarrjeje, tani që ukrainasit kanë filluar të përdorin armë më të fuqishme dhe më të sakta.
Vlera tjetër e operacionit është shumë simbolike: marinarët e ishullit – për të cilët u tha se kishin vdekur, por që ishin kapur rob – u kthyen në shtëpi si heronj, në shkëmbimin e parë të të burgosurve me Moskën. Dhe vetëm një muaj më parë, në Kiev, njerëzit u rreshtuan në zyrat postare për të blerë pullat speciale që festonin “një disfatë heroike”, me dizajnin e marinarit ukrainas Roman Gribov, i cili nga pas, nga Ishulli i Gjarpërinjve, ngre gishtin e mesit në një “shkofshi në djall” për anijet pushtuese.
Përshtati: Gazeta “Si”
Copyright © Gazeta “Si”
Të gjitha të drejtat e këtij materiali janë pronë ekskluzive dhe e patjetërsueshme e Gazetës “Si”, sipas Ligjit Nr.35/2016 “Për të drejtat e autorit dhe të drejtat e tjera të lidhura me to”. Ndalohet kategorikisht kopjimi, publikimi, shpërndarja, tjetërsimi etj, pa autorizimin e Gazetës “Si”, në të kundërt çdo shkelës do mbajë përgjegjësi sipas nenit 179 të Ligjit 35/2016.
Lini një Përgjigje